مخزن آب گلیکول آبجوسازی

آبجوسازیمخزن آب گلیکول

اصل کار مخزن آب یخ را می توان به صورت زیر خلاصه کرد: از طریق واحد تبرید، دمای آب تقریباً به نقطه انجماد کاهش می یابد، ذخیره می شود و سپس به نقاط استفاده مختلف برای تبادل حرارت پمپ می شود. آبی که گرما را جذب می کند و گرم می شود، سپس به مخزن بازگردانده می شود تا دوباره خنک شود و چرخه تکرار می شود.

جنس: بدنه اصلی ظرف از فولاد ضد زنگ ساخته شده است. متداول‌ترین نوع مورد استفاده، AISI 304 یا فولاد ضد زنگ درجه-غذایی درجه بالاتر-برای اطمینان از بهداشت، مقاومت در برابر خوردگی و سهولت تمیز کردن است.
ساختار عایق: دیواره ظرف مانند یک "جام عایق عظیم" است. از داخل به بیرون به سه لایه تقسیم می شود:
آستر داخلی: دیواره داخلی فولاد ضد زنگ.
لایه عایق: در وسط یک لایه ضخیم از مواد عایق، معمولاً فوم پلی یورتان، قرار دارد که از طریق{0}} فوم روی سایت پر می شود تا یک لایه عایق بدون درز تشکیل شود. ضخامت می تواند به 15-30 سانتی متر برسد و به طور موثر از نفوذ گرمای خارجی جلوگیری می کند.
پوست بیرونی: بیرونی ترین لایه یک لایه نازک از ورق فولادی رنگی یا صفحه آلومینیومی است که عملکرد محافظتی و زیبایی را ایفا می کند.
لوله ها و رابط ها: مخزن با مجموعه های متعددی از رابط های لوله های پیچیده متصل می شود، از جمله:
درگاه تامین آب یخ: برای انتقال آب سرد به نقاط استفاده به پمپ متصل می شود.
درگاه برگشت آب گرم: آب گرم تری را دریافت می کند که پس از جذب گرما از نقاط استفاده مختلف برمی گردد.
رابط مبرد: به کویل اواپراتور واحد تبرید متصل می شود.
منهول: برای ورود پرسنل برای نگهداری و تمیز کردن استفاده می شود.
رابط سنسور: نصب شده با سنسورهای دما و سطح و غیره.
تجهیزات کمکی: معمولاً مجموعه‌های پمپ قدرتمند، کمپرسورهای تبرید و شبکه‌های پیچیده خط لوله در نزدیکی آن‌ها ارائه می‌شوند که با هم سیستم آب یخ را تشکیل می‌دهند.

کارگاه آبجوسازی - منطقه آماده سازی خارمرغ
این یکی از مکان هایی است که بیشترین و غلیظ ترین مصرف آب یخ را دارد.
مبدل حرارتی صفحه ای: این مهم ترین نقطه کاربرد آب یخ است. مخمر با دمای بالا (حدود 90 درجه) که از مخزن ساکاره سازی خارج می شود باید به سرعت تا دمای تلقیح مخمر (8 درجه - 15 درجه) خنک شود. آب یخ تحت تبادل گرمای ضد جریان کارآمد با مخمر موجود در مبدل حرارتی صفحه‌ای قرار می‌گیرد و فرآیند خنک‌سازی را در زمان بسیار کوتاهی کامل می‌کند. تقاضا و مصرف آب یخ در این فرآیند بسیار زیاد است.
2. کارگاه تخمیر و بلوغ - منطقه کنترل فرآیند اصلی
این مکانی است که بیشترین وابستگی به آب یخ و دقیق ترین نیازها را دارد.
ظرف تخمیر: تخمیر آبجو یک فرآیند گرمازا شدید است. آب یخ از ژاکت یا سیم پیچ ظرف تخمیر عبور می کند و دقیقاً گرمای واکنش را حذف می کند و دمای داخل ظرف را در محدوده مناسب برای فعالیت مخمر حفظ می کند. انواع مختلف آبجو (آل یا لاگر) به منحنی های دمایی متفاوتی نیاز دارند که همه از طریق سیستم آب یخ به دست می آیند.
ظرف{0}پست تخمیر/ذخیره: پس از تکمیل تخمیر اصلی، آبجو باید در دمای پایین (معمولاً حدود 0 درجه) نگهداری شود تا طعم‌ها بالغ شوند، دی اکسید کربن کاملاً حل شود و ناخالصی‌ها رسوب کنند. سیستم آب یخ برای این منظور محیطی-درازمدت و پایدار با دمای پایین- فراهم می‌کند.
3. کارگاه بسته بندی - منطقه آماده سازی محصول نهایی
دستگاه پرکن: قبل از پر کردن، گاهی اوقات آبجو تحت یک فرآیند "سرد شدن عمیق" قرار می گیرد و دمای آن را کمی کمتر از 0 درجه کاهش می دهد تا از کف پایدار و کمترین میزان اکسیژن در طول فرآیند پر کردن اطمینان حاصل شود. برخی از اجزای دستگاه پرکن (مانند شیرهای پرکننده) نیز ممکن است به خنک کردن آب یخ نیاز داشته باشند.
دستگاه استریلیزاسیون اسپری (برای آبجو پاستوریزه): در طول فرآیند پاستوریزه کردن، چند ناحیه دمای آخر تونل استریلیزاسیون به جای استفاده از آب در دمای بالاتر، نیاز به استفاده از آب یخ برای خنک کردن آبجو پس از پر شدن دارند.